24 września na Litwie zostały uczczone ofiary zbrodni ponarskiej – największej tragedii w historii Wileńszczyzny i II RP. Przy polskiej kwaterze w Ponarach zebrali się członkowie Stowarzyszenia „Rodzina Ponarska”, krewni ofiar pomordowanych w tym miejscu, członkowie Związku Polaków na Litwie, liczni przedstawiciele społeczności polskiej na Wileńszczyźnie. W wydarzeniu wzięło udział również kilkaset uczniów szkół polskich na Wileńszczyźnie.
Uroczystości z udziałem asysty honorowej Wojska Polskiego i Orkiestry Reprezentacyjnej Wojska Polskiego rozpoczęła Msza św., następnie odbył się Apel Pamięci i ceremonia złożenia wieńców.
Organizatorami wydarzenia byli: Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, Stowarzyszenie „Rodzina Ponarska”, Europejska Unia Wspólnot Polonijnych i Związek Polaków na Litwie.
Zbrodnią w Ponarach nazywane są zbiorowe egzekucje przeprowadzane przez okupantów niemieckich i ich litewskich kolaborantów w latach 1941-1944 w Ponarach pod Wilnem (obecnie Ponary są dzielnicą litewskiej stolicy). Były one największą zbrodnią popełnioną w okresie okupacji niemieckiej na terenie Wileńszczyzny i całej II RP. Dokładna liczba ofiar pozostaje trudna do ustalenia ze względu na to, że w ostatnim okresie wojny Niemcy ekshumowali masowe groby i spalili większość zwłok. W literaturze przedmiotu szacowano ją zwykle na 100 tys. osób – 60-70 tys. z nich to byli Żydzi. Szacuje się, że Polacy stanowili około 20 proc. wszystkich ofiar rozstrzelanych w Ponarach. Były wśród nich osoby skazane na śmierć decyzją niemieckich sądów, zatrzymane podczas łapanek ulicznych oraz zakładnicy dobierani spośród polskich elit na podstawie tzw. list proskrypcyjnych przygotowanych przez litewską policję Saugumę. W Ponarach rozstrzelano uczniów wileńskich gimnazjów, harcerzy, przedstawicieli inteligencji, księży, profesorów Uniwersytetu Stefana Batorego, żołnierzy AK.
„Ponary są miejscem ciszy i bólu, ale także miejscem, w którym rodzi się odpowiedzialność kolejnych pokoleń. Widok setek młodych ludzi ze szkół polskich, którzy co roku tu przychodzą, daje nam pewność, że pamięć nie zginie, że zamieni się w siłę budującą przyszłość opartą na prawdzie i solidarności” – zaznaczył prezes Europejskiej Unii Wspólnot Polonijnych Edward Trusewicz.

Skontaktuj się 

Cookies

Prawa autorskie

Polityka prywatności